เมื่อวานเดินกลับบ้านพร้มกันกับลูก
วันนี้ลูก ซึม ๆ นะ เกิดไรน๊อ เดินไปคุยไป ...
น้ำตาลูกไหล เป็นทาง....เกิด ไรขึ้น หยุด และหันไป มองหน้า ....ไม่พูด กอดลูกแน่น และ เช็ดน้ำตา จับมือ ลูกเดิน จนถึงบ้าน.....
ลูก เงียบ และเดินขึ้นชั้นบน....ฉันไม่ตาม ในทันที ...ปรับหัวใจก่อน ใครทำลูก ร้องให้
ใครกัน....!!
เปิด ประตูห้องนอน ...ลูกโผกอดฉันแน่น น้ำตาเอ่อ มาทันที เจ๊บ และยิ่งกว่าเจ็บมากมายกว่าลูกหลายร้อยเท่า ลูกร้องให้ ในอ้อมกอดของฉัน ....
สองมือ จับแก้ม แล้ว ปาดน้ำตา ทิ้ง และ ....มีคำถาม
มีอะไร ให้ แม่ช่วยไหม ? มันไม่น่าถาม นะแต่ก็ต้องถาม
ลูก สะอื้นทันที ...ลูกบอกว่าเพื่อนชาย คนนั้น บอกเลิก เมื่อเช้า ...
ลูกทำใจไม่ได้ ....
ความเงียบ เข้ามาในใจ จะบอกลูกอย่างไร ดีนะ....
สุดท้ายสิ่งที่ บอกลูกก็คือ ....เค้าไม่ใช่ ก้ ปล่อยไป หรือเราไม่ใช่ของเค้า ก็ ตัดใจซะ
รู้ว่ามันยาก แต่ลูกของแม่ เก่ง แม่รู้ว่าลูกทำได้นะ แม่อยู่ ข้างๆๆลูก เป็นกำลังใจลูกตลอดเวลา
ใครไม่รัก ไม่สน ไม่แคร์ ลูก ช่างเค้า ....แม่ น้อง ยาย ยังรัก ลูกเสมอ
...กอดลูก นอน ร้องให้ เกือบทั้งคืน....
เช้าลูกบอกไม่อยากไป โรงเรียน ....จึงบอกว่า ...ถ้ารักแม่ จงตั้งใจเรียน
เอาชนะ คนนั้น ด้วยการเรียน ....และมันจะเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ ที่สึด ของลูก....
ประสบการณ์ความรัก ในวัยทีนของลูก แต่มันก็ทำ ให้ หัวใจของฉันเจ็บปวด ได้ เหมือนกัน .....เห้อ
ไอ้อ้วนเอ้ย ไม่มีใครในโลกนี้รักอ้วนเท่าแม่หรอกนะอ้วน เพื่อนคนนนั้นปล่อยมันไปเถ๊อะ ข้างหน้ายังมีอะไรและใครๆ อีกเยอะให้เราต้องได้เจอ...และค้นหา เรื่องแค่นี้มันเล็กๆ น้อยๆ แค่ขี้ปะติ๋วเอง ถือซะว่ามันเป็นประสบการณ์อย่างหนึ่งที่เราได้เรียนรู้และได้รู้จักมองคน ไม่ต้องเก็นมาใส่ใจหรอกน้องรักของพี่ เข้มแข็งไว้น้อง สู้ๆๆ 
